ເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸທີ່ໃຊ້ສະກຣູ ແບບໃດທີ່ຮັບປະກັນການຂົນສົ່ງວັດຖຸທີ່ໃຊ້ເປັນອາຫານຢ່າງເຄີຍຄົງ?

ອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການອອກແບບເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸທີ່ໃຊ້ສະກຣູ ສຳລັບການໄຫຼເຂົ້າຂອງວັດຖຸຢ່າງເຄີຍຄົງ

ຮູບຮ່າງຂອງປີກ (Flight Geometry): ເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸທີ່ໃຊ້ສະກຣູ ແບບຮິບບິ້ນ, ບໍ່ມີແກນກາງ (shaftless), ແລະ ປະເພດທີ່ຫຼຸດລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ (tapered) ສຳລັບການໄຫຼເຂົ້າຂອງມວນສານທີ່ເຄີຍຄົງ

ຮูບຮ່າງ ແລະ ການຈັດເລີຍງຂອງເຄື່ອງກົງທີ່ໃຊ້ໃນການຂົນສົ່ງມີບົດບາດສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ການປະພຶດຕົວຂອງວັດຖຸດິບທີ່ຢູ່ໃນເຄື່ອງຂົນສົ່ງແບບສະກູ້ວ. ເຄື່ອງກົງທີ່ມີຮູບແບບເປັນແຜ່ນຮິບບີ້ນ (ribbon flights) ຈະເຮັດວຽກໂດຍການຮັກສາວັດຖຸດິບໃຫ້ຢູ່ໃນສະຖານະທີ່ເຫຼືອງຢູ່ລະຫວ່າງແຕ່ລະແຜ່ນຂອງມັນ, ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍຫຼຸດບັນຫາການອັດຕົວ (compaction) ແລະ ປ້ອງກັນວັດຖຸດິບທີ່ເປັນເນື້ອເທິງ (sticky stuff) ເຊັ່ນ: ພັນທຸກະລະມະ (polymers) ຈາກການຈັບຕິດກັນເປັນກ້ອນ. ເມື່ອຜູ້ຜະລິດເລືອກໃຊ້ການອອກແບບທີ່ບໍ່ມີກົງກາງ (shaftless designs), ພວກເຂົາກຳລັງກຳຈັດບັນຫາທີ່ເກີດຂື້ນທີ່ສ່ວນກົງກາງ (central shaft) ທີ່ເກີດການອຸດຕັນ (bridging) ແລະ ເກີດເປັນເຂດທີ່ບໍ່ມີການເຄື່ອນໄຫວ (dead spots), ໂດຍເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນເປັນພິເສດສຳລັບວັດຖຸດິບທີ່ຈັດການຍາກເຊັ່ນ: ສິ່ງເສດເຫຼືອຈາກການປຸ່ງແຕ່ງອິນິນ (compost) ຫຼື ເສັ້ນໄມ້ທີ່ເປື່ອຍ (wet sawdust). ເຄື່ອງກົງທີ່ມີຮູບແບບຄ່າຍຫຼຸດ (tapered screws) ຈະຫຼຸດລົງເຖິງພື້ນທີ່ພາຍໃນຂອງເຄື່ອງຂົນສົ່ງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍເມື່ອວັດຖຸດິບເຄື່ອນໄປຕາມທາງ, ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ຄວບຄຸມການອັດຕົວໄດ້ດີຂື້ນສຳລັບວັດຖຸດິບເຊັ່ນ: ຊີວະມວນ (biomass) ຫຼື ເມັດທີ່ຜ່ານການອັດອອກ (extruded pellets). ບາງການສຶກສາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການອອກແບບແບບຄ່າຍຫຼຸດນີ້ສາມາດຫຼຸດຄວາມປ່ຽນແປງຂອງອັດຕາການສົ່ງເຂົ້າ (feed rate fluctuations) ໄດ້ປະມານ 38% ເມື່ອທຽບກັບເຄື່ອງກົງທີ່ມີການເວັ້ນຫ່າງທີ່ເທົ່າກັນທົ່ວໄປ (regular pitch screws) ໃນການຈັດການກັບວັດຖຸດິບທີ່ປະສົມກັນ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນວິທີທີ່ຮູບຮ່າງທີ່ຕ່າງກັນເຫຼົ່ານີ້ຈັດການບັນຫາການແຍກຊັ້ນ (segregation problems). ເຄື່ອງກົງແບບຮິບບີ້ນຈະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ອະນຸພາກນ້ອຍໆ ຍ້າຍເຂົ້າໄປຫຼາຍເກີນໄປ, ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອງກົງແບບບໍ່ມີກົງກາງ (shaftless versions) ຈະຮັກສາການເຄື່ອນໄຫວຂອງມວນສານ (mass flow) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນວັດຖຸດິບທີ່ເປັນເນື້ອເທິງ (sticky materials) ເພາະວ່າບໍ່ມີເຂດທີ່ຢູ່ນິ້ງ (stagnant areas) ເຫຼືອຢູ່ເລີຍ. ການອອກແບບທີ່ລະອຽດອ່ອນນີ້ທັງໝົດເຮັດໃຫ້ອະນຸພາກເດີນທາງໄປຢ່າງສອດຄ່ອງ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານຂະໜາດ ຫຼື ຄວາມໜາແໜ້ນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງມຸມເອີ້ງ ແລະ ການຈັດຕັ້ງຮູບກົງກັນຂອງສ່ວນປະກອບເພື່ອຮັກສາຄວາມສອດຄ່ອງໃນການປ້ອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ

ການຄວບຄຸມປະລິມານທີ່ດີຈິງໆ ຕ້ອງການເຄື່ອງຈັກທີ່ສາມາດປັບຕົວໄດ້ໃນການປັບມຸມເຄື່ອນທີ່ (pitch) ຫຼາຍກວ່າການພິງພາໃສ່ຮູບຮ່າງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງເດີ່ยว. ການອອກແບບມຸມເຄື່ອນທີ່ແບບຄ່ອຍໆ (progressive pitch) ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຈັດຫ່າງທີ່ແອັດຕິດກັນຢູ່ບໍລິເວນທາງເຂົ້າ ແລ້ວຈຶ່ງຫາງອອກເປັນລຳດັບເມື່ອເຄື່ອນໄປທາງທາງອອກ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການອອກແບບນີ້ເຮັດວຽກໄດ້ດີຫຼາຍແມ່ນມັນຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດການຜັນຜະວານ (surges) ໃນເວລາທີ່ຮັກສາຄວາມດັນໃຫ້ຄົງທີ່ທົ່ວທັງລະບົບ. ນອກຈາກນີ້ ຜູ້ປະຕິບັດງານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປັບແຕ່ງສິ່ງຕ່າງໆຢູ່ເປັນປະຈຳເມື່ອຈັດການກັບວັດຖຸທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ລະຫວ່າງແຕ່ລະສ່ວນຂອງແກນສະກູ (screw) ມີການເປັນລະດັບທີ່ເປັນຮູບກົງ (cone-shaped transitions) ທີ່ຫຼຸດລົງຢ່າງຊ້າໆ ຕໍ່ເນື້ອທີ່ທີ່ມີຢູ່ ເຊິ່ງຊ່ວຍຮັກສາການລົ້ນໄຫຼໃຫ້ເປັນໄປຢ່າງລຽບລ້ອຍເຖິງແມ່ນວ່າວັດຖຸຈະມີການຂະຫຍາຍຕົວກໍຕາມ. ສິ່ງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ວັດຖຸເຊັ່ນ: ປູນຊີເມັນ ຫຼື ຝຸ່ນເຖົ້າ (fly ash) ເນື່ອງຈາກຖ້າອາກາດປົນເຂົ້າໄປຫຼາຍເກີນໄປ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜັນຜະວານ (pulses) ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເຮັດວຽກຮູ້ສຶກເບື່ອໜ່າຍ. ການທົດສອບໃນໂລກຈິງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ລະບົບມຸມເຄື່ອນທີ່ແບບຄ່ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຫຼຸດບັນຫາການສົ່ງຈ່າຍລົງໄດ້ປະມານເທິງສອງເທົ່າໃນລະບົບເຄື່ອງສົ່ງ (conveyor) ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງລະດັບແນວຕັ້ງ ເພື່ອຂົນສົ່ງບໍ່ແຮ່. ລະບົບມຸມເຄື່ອນທີ່ມາດຕະຖານບໍ່ສາມາດຈັດການກັບການປ່ຽນແປງຂອງຄວາມໜາແໜ້ນວັດຖຸໄດ້ດີເທົ່າໃດ, ແຕ່ລະບົບທີ່ມີມຸມເຄື່ອນແບບຄ່ອຍໆຈະໃຊ້ເວລາດົນຂຶ້ນໃນການຄົງທີ່ວັດຖຸທີ່ເບົາກວ່າເມື່ອມັນຜ່ານເຂົ້າມາ, ໂດຍຮັກສາລະດັບການຜະລິດທີ່ຄ່ອນຂ້າງຄົງທີ່ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການປ່ຽນແປງຂຶ້ນລົງຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການດຳເນີນງານຈິງ. ສ່ວນຫຼາຍຂອງໂຮງງານລາຍງານວ່າ ພວກເຂົາສາມາດຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງໄວ້ໄດ້ພາຍໃນ 2% ໃນເວລາສ່ວນຫຼາຍ.

ພາລາມິເຕີດ້ານການເຮັດວຽກທີ່ຄວບຄຸມຄວາມສະຖຽນຂອງການປ້ອນວັດຖຸໃນເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸແບບສະກູ

ຄວາມຮ່ວມມືລະຫວ່າງຄວາມໄວຂອງສະກູ, ອັດຕາການເຕັມຂອງຊ່ອງປ້ອນ (Loading Percentage), ແລະ ເສັ້ນຜ່າສູນກາງເພື່ອການວັດແທກທີ່ບໍ່ເກີດການແຍກຊັ້ນ

ຄວາມສະຖຽນຂອງການປ້ອນວັດຖຸຂຶ້ນກັບການຮ່ວມມືກັນຢ່າງດີລະຫວ່າງຄວາມໄວຂອງສະກູ (RPM), ລະດັບການເຕັມຂອງຊ່ອງປ້ອນ (trough fill level), ແລະ ຂະໜາດຂອງສະກູ (auger size). ເມື່ອ RPM ສູງເກີນໄປ ຈະເກີດບັນຫາການເຮັດໃຫ້ວັດຖຸເປັນເຫື່ອ (fluidization) ທີ່ນຳໄປສູ່ການແຍກຊັ້ນລະຫວ່າງວັດຖຸທີ່ບົດ (fine) ແລະ ວັດຖຸທີ່ໃຫຍ່ (coarse). ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຖ້າຄວາມໄວຕ່ຳເກີນໄປ ວັດຖຸຈະມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເກີດການສົມທົບ (build up) ແລະ ບໍ່ໄຫຼເຂົ້າໄປໃນລະບົບຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ຜະລິດສ່ວນຫຼາຍທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງ CEMA ແນະນຳໃຫ້ຮັກສາລະດັບການເຕັມຂອງຊ່ອງປ້ອນໄວ້ທີ່ປະມານ 30 ຫາ 45% ຂອງຄວາມຈຸ. ຖ້າເຕັມເກີນຈຸດນີ້ ປະສິດທິພາບໃນການສົ່ງວັດຖຸຈະຫຼຸດລົງປະມານ 18%, ພ້ອມທັງເກີດການສຶກສາ (wear) ຢ່າງໄວຂອງແຕ່ລະແຜ່ນ (flights) ແລະ ຊ່ອງປ້ອນ (troughs) ເຊີນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຍັງມີຄວາມສຳພັນແບບກົງກັນຂ້າມລະຫວ່າງເສັ້ນຜ່າສູນກາງກັບຄວາມໄວເພື່ອຮັກສາຄວາມສົມດຸນ: ສະກູທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນຈະຕ້ອງໃຊ້ຄວາມໄວທີ່ຊ້າລົງເພື່ອຮັກສາການເຄື່ອນທີ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດການແຍກຊັ້ນຂອງອະນຸພາກຕາມຂະໜາດໃນເວລາຂົນສົ່ງ.

ການເພີ່ມຂະຫນາດເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂຶ້ນ 15% ເປັນຕົ້ນ, ຕ້ອງມີການຫຼຸດລົງຂອງ RPM ໃນສັດສ່ວນທີ່ສອດຄ່ອງເພື່ອຮັກສາການເຄື່ອນທີ່ຂອງວັດຖຸທີ່ຄາດໄດ້. ເມື່ອປະສົມປະສານກັບການເພີ່ມຂື້ນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍຂອງມຸມເວີ່ງ (pitch) ຄວາມຮ່ວມມືນີ້ຈະຫຼຸດລົງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງອັດຕາການປ້ອນ (feed rate) ໃຫ້ຕ່ຳກວ່າ 2%—ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນສ່ວນປະກອບທີ່ມີຄວາມເປັນເອກະພາບຕ່ຳ ແລະ ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນສູງເຊັ່ນ: ຂ້າວ ຫຼື ອາຫານສັດ.

ຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ດ້ານເຄື່ອງຈັກ: ການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຢູ່ໃນແຖວດຽວ, ການຄວບຄຸມການເບື່ອງ, ແລະ ການຈັດຕັ້ງລະບົບຂັບເຄື່ອນ

ການຫຼຸດລົງການເບື່ອງຂອງໂຄງສ້າງ ແລະ ການຮັບປະກັນການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຢູ່ໃນແຖວດຽວຕາມແກນເມື່ອມີພາລະບັນທຸກ

ການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນແຖວດຽວຕາມແກນ (axial misalignment)—ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕ່ຳກວ່າ 0.05°—ຈະເກີດແຮງຮູ້ສຶກທີ່ເຮັດໃຫ້ເສີຍຫາຍ (destructive harmonic forces) ທີ່ເຮັດໃຫ້ການສຶກສາຂອງບ່ອນເຊື່ອມ (bearing wear) ເລີ່ມເລີວຂຶ້ນເຖິງ 300% ແລະ ເພີ່ມພາລະບັນທຸກຂອງມໍເຕີຂຶ້ນ 15%, ອີງຕາມການສຶກສາດ້ານການສັ່ນໄຫວໃນອຸດສາຫະກຳ. ມີວິທີທີ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວ 3 ວິທີທີ່ຈະຮັບປະກັນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຢູ່ໃນແຖວດຽວໃນໄລຍະຍາວ:

1. ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຮາກຖານ : ອຸປະກອນຕ້ອງຖືກຕິດຕັ້ງຢູ່ເທິງຖານທີ່ແໜ້ນແລະຢູ່ໃນລະດັບດຽວເພື່ອປ້ອງກັນການເລື່ອນອອກຈາກສະຖານະການປະຕິບັດງານ; ການສະໜັບສະໜູນທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ ຫຼື ບໍ່ເທົ່າກັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນແຖວດຽວຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍເທື່ອລະເວລາ.
2. ການປັບຄ່າດ້ວຍເລເຊີ : ຢືນຢັນການຈັດຕັ້ງໃຫ້ຢູ່ໃນແຖວດຽວຂອງອຸປະກອນຂັບເຄື່ອນພາຍໃນຄວາມເປັນໄປໄດ້ 0.1 ມີລີແມັດ ໃນເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນການໃຊ້ງານ ແລະ ໃນການບໍາລຸງຮັກສາຢ່າງເປັນປະຈຳ.
3. ການຕິດຕາມການເບນ : ອຸປະກອນວັດແທກຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ຕິດຕັ້ງຢູ່ໃນຕົວເຄື່ອງຈັກສາມາດຮັບຮູ້ຄວາມຜິດປົກກະຕິຂອງຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນระหว່າງການຂົນສົ່ງວັດຖຸ—ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ສາມາດຕອບສະຫນອງເປັນລ່ວງໆກ່ອນທີ່ຈະເກີດການສູນເສຍຄວາມຫວ່າງ

ເມື່ອອຸປະກອນເຮັດວຽກເກີນຄວາມຈຸຂອງມັນ, ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການບິດເບືອນທາງໂຄງສ້າງ ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງສະກຣູກັບຮ່ອງທີ່ສຳຄັນ (ມັກຈະຢູ່ລະຫວ່າງ 3 ແລະ 6 ມີລີແມັດ) ເສຍຫາຍ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ໄປຈະເປັນແນວໃດ? ເປັນເວລາທີ່ນ້ຳຮົ່ວອອກ, ການສູນເສຍຈາກຄວາມຕ້ານທາງຈັກກະຍາເພີ່ມຂຶ້ນປະມານ 22%, ແລະການວັດແທກປະລິມານກາຍະພາບກາຍເປັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້ໃນໄລຍະຍາວ, ວິສະວະກອນມັກຈະນຳໃຊ້ວິທີການຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການອອກແບບເສົາຂອງເຄື່ອງທີ່ມີຮູບແບບເຄີຍງ (tapered shaft designs) ແລະການຕິດຕັ້ງເບີ່ງທີ່ເພີ່ມເຕີມຕາມລະບົບ ໂດຍທີ່ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງເບີ່ງແຕ່ລະຕົວບໍ່ເກີນ 3 ແມັດ. ການຕັ້ງຄ່າລະບົບຂັບເຄື່ອນຢ່າງຖືກຕ້ອງກໍເປັນສິ່ງສຳຄັນເຊັ່ນກັນ. ອຸປະກອນຫຼຸດຄວາມເລັກ (reducer) ຕ້ອງຖືກຈັດຕັ້ງໃຫ້ສອດຄ່ອງຢ່າງເປັນຈັງຫວະກັບແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ຂັບເຄື່ອນມັນ ເນື່ອງຈາກການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເລັກນ້ອຍທີ່ສຸດກໍຈະເຮັດໃຫ້ເກີດ 'ທອກເກີທີ່ບໍ່ຕ້ອງການ' (parasitic torque) ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ການເຊື່ອມຕໍ່ (couplings) ແຕກຫັກໄວຂຶ້ນກວ່າທີ່ໃຜໆຈະຕ້ອງການ. ການກວດສອບຄວາມສອດຄ່ອງດ້ວຍເລເຊີ (laser alignment) ທຸກໆ 500 ຊົ່ວໂມງຂອງການເຮັດວຽກ ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຈຳນວນການປິດລະບົບທີ່ບໍ່ຄາດຄິດລົງປະມານ 40% ໃນສະຖານທີ່ທີ່ເຮັດວຽກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສ່ວນຫຼາຍຂອງການຕິດຕັ້ງທີ່ທັນສະໄໝຍັງປະກອບດ້ວຍລະບົບຊົດເຕີມການຂະຫຍາຍຕົວຈາກຄວາມຮ້ອນ (thermal expansion compensation) ໃນລະບົບການຕິດຕັ້ງຂອງມັນເອງ ໂດຍທົ່ວໄປຈະອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຂະຫຍາຍຕົວປະມານ 1 ມີລີແມັດຕໍ່ 1 ແມັດຂອງຄວາມຍາວຂອງອຸປະກອນ. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍຮັກສາໄລຍະຫ່າງທີ່ຖືກຕ້ອງໄວ້ ເຖິງແມ່ນຈະມີການປ່ຽນແປງອຸນຫະພູມໃນເວລາທີ່ເຮັດວຽກປົກກະຕິ.

ລະບົບເຄື່ອງປ້ອນສະກຣູທີ່ຖືກບູລະນາການເຂົ້າດ້ວຍກັນ ສຳລັບການປ້ອນຢ່າງແນ່ນອນ

ເມື່ອລະບົບຕົວຈ່າຍສະກຣູ້ວຖືກປະສົມຜະສານກັບການຄວບຄຸມປະລິມານຮ່ວມກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ດ້ານລຸ່ມ (downstream), ມັນຈະປ່ຽນເຄື່ອງຄົງທີ່ທຳມະດາໃຫ້ເປັນຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ອຸປະກອນເຄື່ອນຍ້າຍເທົ່ານັ້ນ. ລະບົບເຫຼົ່ານີ້ປະສົມຜະສານກັບໄດເວີ້ (drives) ທີ່ປ່ຽນຄວາມຖີ່ໄດ້ (variable frequency drives) ຮ່ວມກັບຖັງເຄື່ອນຍ້າຍທີ່ວັດແທກການໄຫຼເຂົ້າ (mass flow hoppers) ເພື່ອຮັກສາການເຄື່ອນໄຫຼຢູ່ໃນລະດັບຄວາມຖືກຕ້ອງທີ່ຄ່ອນຂ້າງສະເໝີພາກໃນຂອບເຂດປະມານ 2%. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນບັນຫາການເຄື່ອນໄຫຼທີ່ເກີດຂື້ນເປັນຈັງຫວະ (pulsations) ແລະ ບັນຫາການແຍກຊັ້ນ (segregation) ທີ່ເກີດຂື້ນໃນລະບົບທີ່ໃຊ້ການເຕີມເປັນຊຸດ (batch fed systems) ລຸ້ນເກົ່າ. ຄວາມສະເຫຼີມໃສທີ່ແທ້ຈິງເກີດຂື້ນເມື່ອເຊັນເຊີ້ນ້ຳໜັກ (load sensors) ເລີ່ມເຮັດວຽກ ແລະ ປັບຄ່າ RPM ໃນທັນທີຕາມການປ່ຽນແປງຂອງຄວາມໜາແໜ້ນຂອງວັດຖຸ. ສິ່ງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ວັດຖຸທີ່ດູດຊືມຄວາມຊື້ນ (hygroscopic powders) ເຊັ່ນ: ວັດຖຸທີ່ໃຊ້ໃນການຜະລິດອາຫານ (ເຊັ່ນ: ລາກໂຕສ (lactose) ຫຼື ເບີກກິງຊອດາ (baking soda)) ຫຼື ອົງປະກອບເມັດ (granules) ທີ່ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍໃນການຈັດເຂົ້າ (packing) ຂື້ນກັບຮູບຮ່າງຂອງມັນ. ການເຊື່ອມຕໍ່ອອກຈາກຕົວຈ່າຍໂດຍກົງເຂົ້າກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຄື່ອງຄົງທີ່ຈະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຊຸດ (gap between batches) ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ຮູບແບບການເຄື່ອນໄຫຼທັງໝົດເສຍຫາຍ ແລະ ພັງທຳລາຍຄວາມຖືກຕ້ອງໃນການວັດແທກ. ສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ຕ້ອງການຄວາມຖືກຕ້ອງສູງເປັນພິເສດ, ເຊັ່ນ: ການປະສົມເມັດຢາ (mixing tablets) ຫຼື ການຈັດການຜົງເຫຼັກທີ່ໃຊ້ໃນການພິມ 3D, ລະບົບນີ້ສາມາດບັນລຸຄວາມຖືກຕ້ອງໃນລະດັບຢາ (pharmaceutical level accuracy) ຈົນເຖິງ 0.5%. ເຄື່ອງຄົງທີ່ແບບດັ້ງເດີມບໍ່ສາມາດຮັບມືກັບຄວາມໄວໃນການຕອບສະຫນອງ (responsiveness) ຂອງລະບົບນີ້ໄດ້. ຕົວຈ່າຍທີ່ຖືກປະສົມຜະສານເຂົ້າກັບລະບົບຈະ 'ຟັງ' ສິ່ງທີ່ເກີດຂື້ນໃນຂະບວນການກ່ອນໆ ແລະ ປັບຕົວເອງຕາມນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນເຖິງແມ່ນວ່າລະດັບຄວາມຊື້ນຈະປ່ຽນແປງ ຫຼື ຂະໜາດຂອງອະນຸພາກຈະແຕກຕ່າງກັນ, ການຜະລິດກໍຈະຍັງຄົງເດີນຕໍ່ໄປຢ່າງຖືກຕ້ອງໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ຄວບຄຸມເບິ່ງແຍງທຸກຢ່າງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ພາກ FAQ

ຄຳຖາມທີ 1: ຂໍ້ດີຂອງການໃຊ້ເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸປະເພດແກນບໍ່ມີແກນກາງ (shaftless screw conveyors) ໃນການຈັດການວັດຖຸແມ່ນຫຍັງ?

ຄຳຕອບທີ 1: ເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸປະເພດແກນບໍ່ມີແກນກາງ (shaftless screw conveyors) ຍົກເລີກແກນກາງທີ່ຢູ່ກາງ, ສະນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການເກີດການອຸດຕັນ (bridging) ແລະ ເຂດທີ່ບໍ່ມີການເຄື່ອນໄຫວ (dead spots). ມັນເຮັດວຽກໄດ້ດີເດັ່ນເປັນພິເສດສຳລັບການຈັດການວັດຖຸທີ່ເປີດເປືອຍ ຫຼື ມີຮູບຮ່າງບໍ່ປະກົດຈະເປັນລຳດັບ ເຊັ່ນ: ດິນປຸ່ຍ (compost) ແລະ ຝຸ່ນໄມ້ເປີດເປືອຍທີ່ເປີດເປືອຍ (wet sawdust).

ຄຳຖາມທີ 2: ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບການຫຼຸນ (pitch variation) ສາມາດປັບປຸງປະສິດທິພາບຂອງເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸປະເພດແກນໄດ້ແນວໃດ?

ຄຳຕອບທີ 2: ການອອກແບບລະດັບການຫຼຸນທີ່ຄ່ອຍໆເພີ່ມຂື້ນ (progressive pitch designs) ປັບປຸງເຄື່ອງສົ່ງວັດຖຸປະເພດແກນດ້ວຍການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຫຼຸນທີ່ແຄບກວ່າໃນບໍລິເວນທີ່ເຂົ້າ (inlet) ແລະ ຄ່ອຍໆກວ້າງຂື້ນໄປຫາບໍລິເວນທີ່ອອກ (discharge end). ລະບົບນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນການລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຂື້ນຢ່າງທັນທີ (surges) ແລະ ຮັກສາຄວາມກົດດັນໃຫ້ຄົງທີ່, ສະນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາການສົ່ງວັດຖຸລົງໄປປະມານເທິງຮ້ອຍລະ 50%.

ຄຳຖາມທີ 3: ເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງແກນ (screw diameter) ແລະ ອັດຕາການປັ່ນຕໍ່ນາທີ (RPM) ເຮັດຫນ້າທີ່ຫຍັງໃນການຮັກສາຄວາມຄົງທີ່ຂອງການສົ່ງວັດຖຸ?

ຄຳຕອບທີ 3: ການຮັກສາດຸນດີລະຫວ່າງເສັ້ນຜ່າສູນກາງຂອງແກນ (screw diameter) ແລະ ອັດຕາການປັ່ນຕໍ່ນາທີ (RPM) ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການວັດແທກທີ່ບໍ່ເກີດການແຍກຊັ້ນ (segregation-free metering). ແກນທີ່ໃຫຍ່ຂື້ນຈະຕ້ອງໃຊ້ຄວາມໄວໆທີ່ຊ້າລົງເພື່ອໃຫ້ການຂົນສົ່ງມີປະສິດທິພາບ ແລະ ປ້ອງກັນການແຍກຊັ້ນຂອງອະນຸພາກ.